0532 136 88 88

Dirseğin posteromedial rotatuar uyumsuzluğu: hesaplamalı bir kinematik çalışma

Yazarlar: Karademir G, Bachman DR, Stylianou AP, Cil A

Dergi: J Shoulder Elbow Surg, 2019;28(2):371-380

DOI: 10.1016/j.jse.2018.07.030

Özgün başlık: Posteromedial rotatory incongruity of the elbow: a computational kinematics study

Özet

Amaç: Amacımız, farklı anteromedial koronoid kırığı paternlerinin, farklı ligament onarımı kombinasyonlarıyla birlikte etkisini analiz etmekti. Daha küçük kırıkların yalnızca ligament onarımı ile yeterli şekilde tedavi edilebileceği, daha büyük fragmanların ise ligament ve kemik onarımının birlikte uygulanmasını ya da rekonstrüksiyon gerektireceği hipotezini ortaya koyduk.

Yöntem: Kadavra örneklerinden ADAMS programında iki çok cisimli (multibody) model oluşturuldu. Dört farklı durum simüle edildi: (1) kırık yok, (2) O’Driscoll anteromedial subtip I (2,5 mm) kırık, (3) subtip II 2,5 mm kırık ve (4) subtip II 5 mm kırık. Bu durumların her birinde üç ligament onarımı incelendi: lateral ulnar kollateral ligament (LUCL), medial kollateral ligamentin posterior demeti (pMCL) ve hem LUCL hem pMCL. Her durum için kinematik veriler ve eklem yüzeyi temas alanları hesaplandı.

Bulgular: Yalnızca LUCL onarımı, test edilen tüm posteromedial rotatuar instabilite koşullarında ulnanın iç rotasyonunu artırırken, yalnızca pMCL onarımı azaltmıştır; her iki ligament onarıldığında rotasyonel etkileri toplamsaldır. Subtip I kırık ile birlikte pMCL ve LUCL yaralanması olan olgularda yalnızca LUCL onarımı angülasyonu düzeltmekte, rotasyonel stabilite ise 0° ile 90° arasındaki hareket yayı boyunca yeterli düzeyde kalmaktadır. Subtip II 2,5 mm kırıkta LUCL veya pMCL’nin tek başına onarımı rotasyonu ya da angülasyonu geri kazandıramamıştır. Subtip II 5 mm kırıkta ise hiçbir ligament onarımı kombinasyonu rotasyonu veya angülasyonu geri kazandıramamıştır.

Sonuç: Bu çalışma, derin fleksiyondan kaçınılan bir hareket yayı için küçük subtip I kırıklarda kinematiği geri kazandırmak açısından yalnızca LUCL onarımının yeterli olabileceğini, pMCL de onarıldığında ise hareket yayı boyunca normale yakın kinematiğe ulaşılabileceğini düşündürmektedir. Daha büyük anteromedial koronoid kırıklarında ise ligament onarımlarına ek olarak fragmanların tespit edilmesi idealdir.

Kanıt düzeyi: Temel Bilim Çalışması; Bilgisayar Modellemesi

Anahtar sözcükler: Elin posteromedial rotatuar uyumsuzluğu; hesaplamalı; çok cisimli kinematik çalışma; instabilite; anteromedial koronoid kırığı; ligament; onarım

Giriş

İzole koronoid kırıkları nadir yaralanmalardır; bu nedenle koronoid kırıklarının çoğu genellikle ligament yaralanmalarıyla birliktedir.1,7,20,22,29,36 O’Driscoll ve ark.20 koronoid kırıklarını koronoid uç, anteromedial ve bazal kırıklar olarak sınıflandırmıştır. O’Driscoll sınıflaması, anteromedial koronoid kırıklarını anteromedial fasetin tutulum derecesine göre ayrıca alt gruplara bölmektedir. Subtip I kırıklar anteromedial kenarı tutar. Subtip II kırıklar koronoid ucunu ve anteromedial kenarı tutar; kırık hattı genellikle sublime tüberkülün ön kısmında korteksten çıkar. Subtip III kırıklar ise sublime tüberkülü ve anteromedial kenarı tümüyle tutar.20

O’Driscoll sınıflaması yaralanma mekanizmasını ve eşlik eden yaralanmaları ortaya koymaktadır. Bu nedenle tedavi stratejisi belirlenirken yararlı bir kılavuzdur. Yalnızca küçük anteromedial kenar koronoid kırığı olan ve varus stres grafilerinde radiokapitellar eklemde minimal açılma görülen hastaların cerrahi dışı yöntemlerle tedavi edilebileceği, diğer yaralanmaların ise cerrahi olarak ele alınması gerektiği belirtilmiştir.30

Varus posteromedial rotatuar instabilitenin (PMRI) üç bileşeni vardır: anteromedial koronoid kırığı, lateral ulnar kollateral ligament (LUCL) yaralanması ve medial kollateral ligamentin posterior demeti (pMCL) yaralanması.20 PMRI’nin tek tek bileşenleri iyi tanımlanmış olmakla birlikte, bu bileşenlerin cerrahi onarımının nasıl yönlendirileceği konusunda fazla bir görüş birliği yoktur.1,22 Kadavra çalışmaları bu yaralanmanın ligamenter ve kemik bileşenlerinin bir kısmını ele almıştır; ancak bildiğimiz kadarıyla PMRI’ye yol açan üç bileşeni eş zamanlı olarak ele alan sürekli rotasyonel ve açısal kinematik veriler literatürde sunulmamıştır.5,7,23 Anteromedial koronoid kırıkları ve LUCL yaralanmalarından sonra dirsek eklem yüzeyi temas basıncındaki değişiklikler yakın zamanda tanımlanmıştır.3 Anteromedial koronoid kırığı olan LUCL yetmezlikli dirseklerde temas basıncında anlamlı artışlar gösterilmiştir.3,5 Başka bir çalışmada, anteromedial koronoid kırığı olmaksızın pMCL’nin izole yaralanmasından sonra anlamlı rotasyonel instabilite ölçülmüştür.12 Gözden kaçan veya yetersiz tedavi edilen PMRI, dirsekte hızla ilerleyen osteoartrite yol açabilir.3,5,20,32,37 Yaralanma paterninin hangi bileşenlerinin cerrahi müdahale olmaksızın yönetilebileceği, hangileri için cerrahi onarımın önerildiği ise belirsizliğini korumaktadır.12,22,30,37

PMRI’ye yol açan travma mekanizması aksiyel yükleme, ön kolun humerusa göre iç rotasyonu ve varus kuvvetidir.5 Proksimal ön kol, humerusa göre pronasyon yapar. Bu durum tipik olarak LUCL yetmezliğine ve humeral troklea tarafından oluşan impaksiyona bağlı olarak anteromedial koronoidde kendine özgü bir kırığa yol açar. Koronoid anteromedial fasetinin çeşitli kırık paternleri, farklı kinematik özellikler gösteren dirsek yaralanmalarına neden olabilir.13,22

Amacımız, anatomik hesaplamalı çok cisimli dirsek eklemi modellerinde, çeşitli anteromedial koronoid kırığı paternlerinin farklı ligament onarımı kombinasyonlarıyla birlikte dirsek kinematiği ve eklem yüzeyi temas alanı üzerindeki etkisini analiz etmekti. Daha küçük kırık paternlerinin yalnızca ligament onarımı ile yeterli şekilde tedavi edilebileceği, daha büyük fragmanların ise ligament ve kemik onarımının birlikte yapılmasını ya da onarılamayan koronoid kırıklarının rekonstrüksiyonunu gerektireceği hipotezini ortaya koyduk.

Gereç ve Yöntem

Bu çalışma, koronoid anteromedial fasetinin farklı kırık paternlerinin, farklı ligament onarımı kombinasyonlarıyla birlikte etkilerini, PMRI’den etkilenen dirseğin kinematik verilerini ve temas alanını ölçerek araştıran hesaplamalı bir kinematik çalışmadır.

Çok cisimli modellerin oluşturulması

Bu çalışmada, sağlam kadavra örneklerinden oluşturulan iki çok cisimli model kullanıldı: 61 yaşındaki erkek bir kadavranın sağ kolu (örnek 1) ve 42 yaşındaki erkek bir kadavranın sağ kolu (örnek 2). Çok cisimli modeller, ticari olarak temin edilebilen bir çok cisimli dinamik analiz programı olan ADAMS’ta (MSC Software, Santa Ana, CA, ABD) oluşturuldu. Çok cisimli model oluşturma yöntemi daha önce tanımlanmıştır.25,26 Kısaca, kemik ve kıkırdağın üç boyutlu geometrileri bilgisayarlı tomografi ve manyetik rezonans görüntülemeden (MRG) (Siemens Medical Solutions, Malvern, PA, ABD) elde edildi. Görüntüler tam ekstansiyonda ve ön kol supinasyonunda, 1,25 mm kesit kalınlığıyla alındı. Geometriler, otomatik eşikleme ve manuel segmentasyon kullanılarak 3D Slicer programıyla (www.slicer.org) oluşturuldu. Kıkırdak geometrileri, kemik-kıkırdak MRG’den elde edilen geometrilerden bilgisayarlı tomografiden elde edilen kemik geometrilerinin çıkarılmasıyla belirlendi.12 Geometriler, MeshLab’de (www.meshlab.net, açık kaynaklı sistem) sivri uçların ve gürültünün giderilmesini ve dosya boyutunu azaltmak için geometrilerin sadeleştirilmesini (decimation) içeren işlemlerden geçirildi.40 Geometriler daha sonra ADAMS’a aktarıldı ve hizalandı. Temas alanı hesaplamasına olanak sağlamak amacıyla humeral kıkırdak, 5 × 5 mm’lik ayrık cisimler olarak modellendi ve her ayrık cisim ile ilgili ulnar ve radiyal kıkırdak arasında temas tanımlandı.26,34 Radiyal ve ulnar koordinat sistemini tanımlamak için humeral lokal koordinat sistemi referans alındı.26 Ulnanın iç rotasyonu, varus-valgus laksitesi ve ulnar ile radiyal yer değiştirme, kinematik değerlendirmelere uygun hesaplamalı çok cisimli bir dirsek modeliyle değerlendirildi.

Örnekler, humerusun uzun ekseni zemine paralel, lateral epikondil yukarıya ve medial epikondil aşağıya bakacak şekilde konumlandırıldı (Şekil 1). Ön kolun 90° pronasyonunda yerçekimi yükü uygulanırken dirsek pasif ve sürekli olarak 30°’den 120°’ye kadar fleksiyona getirildi. El, ön kol ve üst kolun MRG’den elde edilen deri geometrileri, her bir vücut segmentinin kütle ve atalet özelliklerini hesaplamak için kullanıldı. Daha sonra dirsek eklem ekseni boyunca medial yönde bir yerçekimi kuvvet alanı uygulandı. Eklemi fleksiyona getirmek için, ön kol segmentinin kütle merkezine fleksiyonu başlatacak en düşük kuvvet uygulandı.

Şekil 1. Örnek 1’in kadavra dirsek modelinin pronasyonda varus yerçekimi pozisyonunda hizalanmış hâli.

Yaralanma koşulları

Çok cisimli modellerin anteromedial fasetine kırık şablonlaması, O’Driscoll ve ark.20 tarafından tanımlanan konkav impaksiyon şeklini taklit edecek biçimde troklea eğriliği kullanılarak yapıldı. Bu çalışmada dört farklı durum simüle edildi: (1) kırık yok, (2) O’Driscoll anteromedial subtip I koronoid kırığı (2,5 mm’lik fragman), (3) 2,5 mm’lik fragmanlı subtip II ve (4) 5 mm’lik fragmanlı subtip II (Şekil 2). Bu durumların her birinde üç ligament onarımı incelendi ve toplam 16 durum elde edildi: yalnızca LUCL onarımı, yalnızca pMCL onarımı ve hem LUCL hem pMCL onarımı. Hesaplamalı olarak ligamentler, kuvvet-uzunluk ilişkisiyle tanımlanan kuvvet elemanları olarak modellendi.25,26 Ligamenti onarılmış farklı koşulları simüle etmek için ligament kuvvet elemanları ya açıldı (onarılmış ligamenti simüle eder) ya da kapatıldı (yırtılmış ligamenti simüle eder). Dirsek eklem yüzeyi temas alanları, sağlam doğal dirsekle karşılaştırılarak her dirseğin hareket açıklığı boyunca hesaplamalı olarak belirlendi.27,34 Ayrık kıkırdak cisimlerinin kesit alanı 25 mm2 idi ve 5 N’dan fazla temas kuvveti yaşayan herhangi bir humeral kıkırdak cismi temas alanı hesaplamasına dahil edildi (Şekil 3-6).

Şekil 2. Örnek 1 dirseğinin posterior görünümü. Sağlam koronoid ile subtip I, subtip II 2,5 mm ve subtip II 5 mm anteromedial faset kırıklarını simüle eden, troklea impaksiyonuna bağlı konkav kırık paternleri gösterilmiştir (soldan sağa).

Şekil 3. Örnek 1’de sağlam koronoid üzerindeki temas alanları; 30°, 60°, 90° ve 120° fleksiyonda (soldan sağa). Yeşil ulnar eklem kıkırdağını, soluk mavi radiyal eklem kıkırdağını göstermekte, sarı çizgiler temas alanlarını çevrelemektedir. Kareli kırmızı-mavi alanlar humeral eklem kıkırdağını göstermektedir.

Şekil 4. Örnek 1’de subtip I kırık varken temas alanları; 30°, 60°, 90° ve 120° fleksiyonda (soldan sağa).

Şekil 5. Örnek 1’de subtip II 2,5 mm kırık varken temas alanları; 30°, 60°, 90° ve 120° fleksiyonda (soldan sağa).

Şekil 6. Örnek 1’de subtip II 5 mm kırık varken temas alanları; 30°, 60°, 90° ve 120° fleksiyonda (soldan sağa).

Her durum için ulnanın humerusa göre iç-dış rotasyonları ve varus-valgus angülasyonları hesaplandı ve sağlam model simülasyonuyla karşılaştırıldı. Ligamentleri ve anteromedial fasetleri sağlam olan örneklerde, simüle edilen hareket açıklığı boyunca varustan valgusa angülasyon aralığı ve rotasyonel değişkenlik ayrı ayrı hesaplandı. Hesaplanan bu değerler test edilen durumlar için kabul edilebilir laksite olarak kullanıldı; yani kinematik eğri bu aralık içinde kalıyorsa dirsekler stabil kabul edildi. Sağlam bir dirseğin bu laksite aralıkları, test edilen dirseğin bireysel kinematik eğrisinin artısı ve eksisiyle birlikte Şekil 7’deki gölgeli alanlarla gösterilmiştir.

Veri analizi

PMRI paterninin bireysel bileşenlerinin etkilerini belirlemek için, kinematik ve temas alanı karşılaştırmaları, test edilen durum ile temel karşılaştırma durumu için ilgili fleksiyon açılarında kaydedilen değerler arasında yapıldı. Bu farklar ölçüldü ve ortalaması alındı; toplamları ± standart sapma olarak bildirildi.

Bulgular

Test edilen hareket açıklığı boyunca rotasyonel hareketteki değişkenlik, sağlam örnek 1 için 3°, örnek 2 için 1° idi. Varus ve valgus angülasyonu için laksite, hem sağlam örnek 1’de hem de örnek 2’de 2° idi (Şekil 7’de gölgeli alanlarla gösterilmiştir).

Hem LUCL hem pMCL yırtıkken, sağlam bir koronoid ile karşılaştırıldığında subtip I kırıklar örnek 1 veya 2’de iç rotasyonu artırmadı. Subtip II 2,5 mm kırıklar iç rotasyonu örnek 1 ve 2’de sırasıyla 4° ± 3° ve 3° ± 1° artırdı. Subtip II 5 mm kırıklar iç rotasyonu örnek 1 ve 2’de sırasıyla 4° ± 3° ve 5° ± 1° artırdı.

Hem LUCL hem pMCL’nin yırtık olduğu test edilen durumlar arasında, koronoidin sağlam olması veya kırık subtipi fark etmeksizin izole LUCL onarımı iç rotasyonu artırdı. Buna karşılık, izole pMCL onarımı, her iki ligamentin de yırtık olduğu ilgili yaralanma ile karşılaştırıldığında iç rotasyonu azalttı (Şekil 7, A). LUCL’nin izole onarımında, ulnanın iç rotasyonu, test edilen fleksiyon yayı boyunca ortalama olarak, örnek 1’de simüle edilen subtip I (2,5 mm), subtip II 2,5 mm ve subtip II 5 mm anteromedial koronoid kırıklarında sırasıyla 5° ± 1°, 3° ± 2° ve 5° ± 3° arttı; örnek 2’de ise sırasıyla 2° ± 1°, 2° ± 1° ve 2° ± 2° arttı. Aynı test sırasında, pMCL’nin izole onarımı, test edilen fleksiyon yayı boyunca ortalama olarak ulnanın iç rotasyonunu, örnek 1’de subtip I (2,5 mm), subtip II 2,5 mm ve subtip II 5 mm kırıklar için sırasıyla 5° ± 3°, 6° ± 1° ve 5° ± 1° azalttı; örnek 2’de ise sırasıyla 1° ± 1°, 2° ± 1° ve 4° ± 1° azalttı. Her iki ligament onarıldığında, humerusun birleşik iç rotasyonu örnek 1’de sırasıyla 1° ± 2°, 0° ± 1° ve 1° ± 2°, örnek 2’de ise sırasıyla 1° ± 1°, 0° ± 1° ve 0° ± 2° artmıştır.

Bu deney, subtip I (2,5 mm) kırıklı PMRI’de LUCL onarımının, her iki örnekte de 30°-85° fleksiyon yayı boyunca, sağlam ve yaralanmamış dirseklerin koronal düzlem ve rotasyonel hizalanmasına eş zamanlı olarak yakından benzeyen kinematiği geri kazandırdığını göstermiştir. Ancak subtip I (2,5 mm) kırıklı PMRI’de pMCL’nin izole onarımını test ettiğimizde, angülasyon ve rotasyon yalnızca örnek 2’de 30°-50° arasında kabul edilebilir düzeydeydi; örnek 1’de ise hiçbir zaman eş zamanlı olarak yeterli değildi. Subtip I (2,5 mm) kırıklı PMRI’de her iki ligament onarıldığında, her iki örnekte de test edilen hareket yayı boyunca angülasyon ve rotasyon tanımlanan eşik değer içinde kaldı.

Subtip II 2,5 mm kırıklı PMRI’de, LUCL veya pMCL’nin tek başına izole onarımı, yerçekimi varusunda test edildiğinde rotasyonu ya da angülasyonu geri kazandırmadı. Hem LUCL hem pMCL onarımları simüle edildiğinde, örnek 1’de 50°-110°, örnek 2’de 30°-50° arasında kabul edilebilir bir kinematik patern elde edildi. Daha büyük kırıklarda (subtip II 5 mm kırıklar) ise hiçbir ligament onarımı kombinasyonu varus ve valgus angülasyonunu geri kazandıramadı.

Şekil 8, ulna, radius ve toplam alan için tüm koşullarda fleksiyon sırasında kıkırdak temas alanı değişimlerini göstermektedir. Test edilen tüm koşullarda ulnohumeral temas fleksiyonla artarken radiokapitellar temas göreceli olarak değişmeden kaldı. Birleşik temas alanı genellikle artan fleksiyon açılarıyla arttı. Test edilen her iki dirsekte gözlenen ortak bir patern, LUCL yokluğunda radius ile humerus arasındaki temasın, özellikle 80°’den büyük fleksiyon açılarında azalmasıydı. Bu bulgu, dirsekte varus stresiyle radiokapitellar eklemin genişlemesine karşılık gelmektedir. Subtip I kırıklarda her iki ligamentin onarımı ulnohumeral temas alanını sağlam dirseğe yakın bir düzeye geri getirdi. Ancak eklem kemiği kaybı (koronoid kırığı) nedeniyle, hem LUCL hem pMCL onarımına rağmen tüm subtip II kırıklarda ulnar temas alanları azaldı. Kırık şiddetindeki artış, her iki ligamentin onarımına rağmen, fleksiyon yayı boyunca sağlam dirsekle karşılaştırıldığında ulnohumeral temas alanını tutarlı biçimde azalttı; çünkü dirsekler subluksasyona devam etmiş ve dolayısıyla kırık koronoid üzerinde troklea kenar yüklenmesine maruz kalmıştır.

Şekil 7. Örnek 1 (A) ve örnek 2’de (B) sağlam koronoid ve koronoid kırığı paternleri için ulnar rotasyonel stabilite (üst sıra) ve varus-valgus angülasyonu (alt sıra). Siyah çizgiler her iki ligamentin yırtık olduğunu; kırmızı çizgiler yalnızca lateral ulnar kollateral ligamentin tespit edildiğini; yeşil çizgiler yalnızca medial kollateral ligamentin posterior demetinin tespit edildiğini; mavi çizgiler ise hem lateral ulnar kollateral ligamentin hem de medial kollateral ligamentin posterior demetinin onarıldığını göstermektedir. Kesikli siyah çizgiler sağlam dirseği göstermektedir. Test edilen sağlam durum için ilgili rotasyonel hareket veya angülasyondaki değişkenlik gölgeli alanlarla gösterilmiştir.

Şekil 8. Örnek 1 (A) ve örnek 2’de (B) sağlam koronoid ve koronoid kırığı paternleri için hareket yayı boyunca kare milimetre cinsinden temas alanı. Siyah çizgiler her iki ligamentin yırtık olduğunu; kırmızı çizgiler yalnızca lateral ulnar kollateral ligamentin tespit edildiğini; yeşil çizgiler yalnızca medial kollateral ligamentin posterior demetinin tespit edildiğini; mavi çizgiler ise hem lateral ulnar kollateral ligamentin hem de medial kollateral ligamentin posterior demetinin onarıldığını göstermektedir. Üst sıra toplam temas alanını, orta sıra ulnar temas alanını, alt sıra ise radiyal temas alanını göstermektedir. Kesikli siyah çizgiler sağlam dirseği göstermektedir.

Tartışma

Sınırlı sayıdaki yayınlanmış literatüre göre, anlamlı PMRI tedavisinde hem koronoid kırığı tespiti hem de LUCL onarımı tercih edilmektedir.14,15,19,20,31,37 Ancak bu tedavi stratejisi, şu an için düşük kanıt düzeyine sahip az sayıda olgu serisi, kadavra çalışması ve uzman görüşüne dayanan sonuçlara dayanmaktadır.16,31,37,39 Çalışmamız, anatomik hesaplamalı çok cisimli dirsek eklemi modellerinde, çeşitli anteromedial koronoid kırığı paternlerini, pMCL ve LUCL ligament onarımlarının farklı kombinasyonlarıyla dirsek kinematiği ve eklem yüzeyi temas alanları açısından analiz etmiştir. Bildiğimiz kadarıyla bugüne dek anteromedial koronoid kırıklarına eşlik eden ligament yaralanmalarından birinin veya her ikisinin onarımını değerlendiren bir çalışma yoktur. Bu çalışma, yaralanmanın izole bileşenlerine bakan önceki çalışmaları genişletmekte ve ligament onarımının dirsek varus ve valgus angülasyonu, iç-dış rotasyon ve temas alanları üzerindeki etkilerinin anlaşılmasını daha da ileri götürmektedir.

Koronoid fragman boyutunun önemi, kadavra ve klinik çalışmalarda tedavi stratejilerinin belirlenmesinde vurgulanmıştır.21,22,28 Çeşitli çalışmalar benzer onarım stratejileri için farklı sonuçlar göstermiştir.1,5,12,22 Pollock ve ark.22 subtip I (>5 mm), subtip II (>2,5 mm) ve subtip III kırıklar için tespit önermiştir. Pollock ve ark.’nın22 aksine, Rhyou ve ark.28 subtip I (>5 mm) ve subtip II (2,5 ve 5 mm) kırıklı PMRI’de yalnızca LUCL onarımı ile başarılı sonuçlar bildirmiştir. Öte yandan Bellato ve ark.5 PMRI’nin kadavra modellerinde, LUCL’leri onarılmış olmasına rağmen ulnar-troklear eklemdeki temas basıncının sağlam dirseğe kıyasla hâlâ %40 arttığını bulmuştur.

Anteromedial koronoid kırıkları için konservatif tedaviyle başarılı sonuçların elde edildiği çoğu klinik çalışmada, pMCL ve LUCL’nin durumu belirsizdi.6,10,38 Bu nedenle bildirilen olgular arasında gerçekte kaç tanesinin PMRI’ye sahip olduğunu bilmek zordur. Bu tutarsızlık, PMRI tanısının yanlış konulduğu hastaların tedavi sonuçlarından kaynaklanıyor olabilir. Yalnızca Doornberg ve Ring8 tarafından yapılan çalışmada pMCL ve LUCL yaralanması ameliyatta belgelenmiştir. Bu yazarlar, konservatif tedavi uygulanan veya yetersiz tespitle cerrahi tedavi uygulanan olgularda başarısız sonuçlar bildirmiştir. Bu sonuçlar ışığında, özellikle daha büyük kırıklı PMRI’nin konservatif tedaviyle yönetilemeyeceğine inanıyoruz.

pMCL’nin işlevi ve öneminin günümüzdeki anlaşılma düzeyi ilkeldir ve bu, PMRI araştırmacıları ve klinisyenleri arasında ihmal edilmiş ancak yükselmekte olan bir ilgi alanıdır. Bunun nedeni, klinik olarak LUCL’nin sıklıkla onarılması, ancak az sayıda cerrahın pMCL’yi onarmasıdır. Bunun bir nedeni, LUCL onarımına aşinalık ve iyi yerleşmiş onarım tekniklerinin bulunmasıdır. Bir diğer neden, anteromedial koronoid kırığı olan hastalarda medial kollateral ligamentin (MCL) sağlam olabileceği düşüncesi8 veya dirsek kinematiği üzerindeki etkilerinin klinik olarak anlamsız kabul edilebilmesidir.2 Bazı yazarlar MCL yaralanmalarının kendiliğinden iyileşebileceğini bile bildirmiştir.9 Bununla birlikte, pMCL’nin işlevsel önemi ve daha yakın zamanda cerrahi onarım teknikleri hakkında yeni ortaya çıkan bir literatür vardır.5,23,33,35 Golan ve ark.12 PMRI’de anteromedial koronoidin tespitine ve LUCL onarımına rağmen dirsekte süren instabilitenin nedeninin pMCL yaralanması olabileceğini bildirmiştir. Ancak hiçbir yazar pMCL onarımının klinik sonuçlarını bildirmemiştir. Sard ve ark.33 pMCL’nin dirseğin valgus strese karşı birincil stabilizatörü olduğunu belirtmiştir. Ayrıca tanımladıkları pMCL rekonstrüksiyon tekniğiyle tatmin edici biyomekanik sonuçlar bildirmişlerdir. Morrey,18 kırık tespiti ve LUCL onarımına rağmen instabilite devam ettiğinde MCL onarımını önermiştir. Ayrıca Morrey,17 posteromedial rotatuar uyumsuzluğu olan ve yalnızca pMCL rekonstrüksiyonu ile tedavi edilen bir hastayı bildirmiştir.

Çalışmamızda, onarım tekniklerinin kinematik angülasyon ve rotasyonel analizi, bazı daha büyük kırık paternlerinin kemik ve ligament onarımının birlikte yapılmasını gerektireceğini; ancak hareket açıklığı korunuyorsa bazı daha küçük kırıkların yalnızca ligament onarımı ile tedavi edilebileceğini ortaya koymuştur. Bu çalışma, test edilen hiçbir ligament onarımının subtip II 5 mm kırıklarda kabul edilebilir kinematiği geri kazandırmak için yeterli olmayacağını gösteren daha önce yayınlanmış literatürü doğrulamaktadır; dolayısıyla bu kırıklar, ligament onarımı veya rekonstrüksiyonu ile birlikte redüksiyon ve tespit gerektirecektir. Sonuçlarımız Pollock ve ark.22 tarafından bildirilenlere benzerdir ve bu durum benzer test yöntemine bağlanabilir; her iki çalışmada da örnekler yerçekimi varusunda, ön kol test edilen yay boyunca tam pronasyonda tutularak test edilmiştir. Her iki çalışmada sunulan bulgular, ulnar iç rotasyonun, giderek daha büyük ve ileri anteromedial kırık subtiplerine sahip, ligament yetmezlikli dirseklerde arttığını doğrulamaktadır. Ayrıca her iki çalışmada da LUCL’nin onarımı veya rekonstrüksiyonu iç rotasyonu artırmıştır. Pollock ve ark.22 çalışmalarında pMCL yetmezliğinin iç rotasyonu ve varusu artırmadığını bulmuştur. Ancak bizim çalışmamız, tek başına pMCL yetmezliğinin iç rotasyonda ve varus angülasyonunda artışa neden olduğunu ve PMRI’ye özgü dirsek kinematiğinin oluşumunda önemli bir etken olduğunu belirlemiştir. Pollock ve ark.,23 başka bir çalışmada pMCL yetmezlikli dirsekleri sağlam dirseklerle karşılaştırmış ve pMCL yaralanmasının varus angülasyonunu gerçekte 3,5°, iç rotasyonu ise 1° artırdığını bildirmiştir.

Bulgulardaki bu farklılıkların olası nedenleri vardır. Çalışmamızda PMRI’ye özgü konkav kırık paternleri kullanılırken, Pollock ve ark.23 konveks bir patern simüle etmiştir. O’Driscoll ve ark.20 tarafından tanımlandığı şekliyle humeral trokleanın impaksiyonuna bağlı konkav kırık konfigürasyonunun PMRI için kritik olduğuna inanıyoruz. Bellato ve ark.5 konkav kırık kenarının, humeral trokleayı kazıyarak PMRI’deki hızla ilerleyen osteoartritten sorumlu olabileceğini ileri sürmüştür.

Çalışmamızda, subtip I (2,5 mm) kırıklarda, derin fleksiyondan kaçınılan bir hareket yayı için kabul edilebilir angülasyon, rotasyon ve temas alanlarını geri kazanmak üzere yalnızca LUCL onarımı yeterli olmuştur; bu da büyük ölçüde literatürdeki bulgularla uyumludur. Pollock ve ark.22 küçük subtip I (2,5 mm) kırıklarda LUCL onarılmasa bile kabul edilebilir dirsek kinematiğinin elde edildiğini bildirmiştir. Minimal yer değiştirmeli küçük subtip I kırıklar için klinik çalışmalarda konservatif tedaviyle başarılı sonuçlar bildirilmiştir.6,10,21 pMCL yetmezliği ortamında LUCL onarımıyla ortaya çıkabilecek artmış iç rotasyon nedeniyle, LUCL onarımını sonlandırmadan önce dirsek ekleminin redüksiyonunun sağlanmasını ve korunmasını öneriyoruz.

Subtip II 2,5 mm kırıklarda, hem medial hem lateral ligamentlerin mükemmel onarımı kabul edilebilir angülasyon ve rotasyona izin vermiş, ancak test edilen yayın orta kısmı boyunca temas alanları açısından kabul edilebilir düzey sağlamamıştır. Ayrıca, Pollock ve ark.’nın22 bulgularına benzer şekilde, kırık ve onarımla iç rotasyon arttığı için izole LUCL onarımıyla kabul edilebilir kinematik elde edilememiştir. pMCL onarımından kaynaklanan rotasyonel hizalanmadaki iyileşme, kırık ve LUCL onarımının kinematik üzerindeki kümülatif etkisini dengelemektedir; bu nedenle klinisyenler, özellikle kominüsyon veya daha küçük fragmanlar nedeniyle kırık tespitinin yetersiz olduğu durumlarda, pMCL onarımını daha güçlü biçimde klinik olarak düşünmelidir. Klinik olarak Rhyou ve ark.28 küçük subtip II kırığı olan 2 hastada izole LUCL onarımı uygulamış ve ortalama 42 aylık takipte mükemmel sonuçlar bildirmiştir.

Ligamentleri onarılmış subtip II 5 mm kırıklarda, yalnızca uygun kinematiği geri kazandıramadık, aynı zamanda Bellato ve ark.’nın5 bulgularına benzer şekilde eklem yüzeyi temas alanlarını da yaralanma öncesi düzeye yakın bir seviyeye getiremedik. Benzer şekilde, subtip II 5 mm kırıklı PMRI için izole LUCL onarımı, Pollock ve ark.’nın22 çalışmasındaki bulgulara benzer şekilde varus ve rotasyonel instabiliteyle sonuçlanmıştır. Bu yazarlar, bu kırıkların kırık tespiti ile yönetilmesi gerektiğini önermiştir. Bellato ve ark.5 fragman tespit için yeterince büyük değilse radius başı veya olekranon ucu allogreftiyle koronoid rekonstrüksiyonunun temas basıncını geri kazandırabileceğini göstermiştir. Park ve ark.21 tarafından yapılan bir çalışmada, büyük subtip II kırığı olan 4 olgu cerrahi olarak tedavi edilmiştir. Üç olguda LUCL ve MCL onarılmış ve kırıklar tespit edilmiştir. Kalan olgu kırık tespiti ve LUCL onarımı ile tedavi edilmiştir. Üç hastada, kırık tespiti ve LUCL onarımına rağmen stabilite sağlanamadığı için MCL cerrahi olarak ele alınmıştır. Park ve ark. bu 3 hastada 31 aylık takipte olumlu sonuçlar, MCL onarımı yapılmadan tedavi edilen hastada ise orta düzeyde bir sonuç bildirmiştir.

Çalışmamızda, PMRI’den etkilenen dirseklerde toplam temas alanı, kadavra çalışmalarına benzer şekilde azalmıştır.3,5 Bunun, koronoid eklem kıkırdağının kaybından ve ayrıca fleksiyon yayı boyunca dirseklerin yerçekimi varus yüklemesi nedeniyle ortaya çıkan subluksasyondan kaynaklandığına inanıyoruz. Bu çalışmada, fleksiyonla birlikte ulnohumeral eklemin kendiliğinden redüksiyonunu gözlemlemedik; bu durum kenar yüklenmesine ve dolayısıyla eklem temasının azalmasına katkıda bulunmuştur. Bu gözlemin olası katkıda bulunan etkenleri, bu çalışmadaki örneklerin aksiyel kas yükleri kullanılmadan test edilmesi ve erken postoperatif iyileşme sırasında bir şişeden su içmek gibi tipik bir aktivite için dirsek üzerindeki maksimum gerilimleri simüle etmek amacıyla hareket açıklığı boyunca tam pronasyonun korunmuş olmasıdır.4,5,13,24 Dolayısıyla eklemi redükte etmek için konkavite kompresyonu başlatılmamış, test edilen pronasyonu tüm yay boyunca tanımlamak için de yalnızca yerçekimi kullanılmamıştır. Ayrıca modelimizde ne fleksör-pronatör grubu ne de el bileği ekstansör grubu yapışması sağlam tutulmuştur ve tüm modelin stabilitesi eklem temasına, LUCL’ye ve MCL’ye bağlıdır. Rhyou ve ark.28 “kompleks ikili lezyon” olarak tanımlanan ekstansör kas-tendon yaralanmasının eşlik ettiği LUCL yaralanmasının, varus stres testi pozitif olan hastalarda daha sık olduğunu bildirmiştir. Amacımız, gelecekteki modellerde ekstansör ve/veya fleksör-pronatör kas gruplarını çok cisimli yapıya dahil etmektir. Son olarak, modelimizde ligamentlerin mükemmel anatomik orijin, insersiyon ve viskoelastik özellikleri dahil olmak üzere tam restorasyonu taklit edilebilmektedir; Bellato ve ark.’nın5 çalışmasında kullanılan, sütür materyaline dayalı ve cerrahi tekniğe bağımlı LUCL rekonstrüksiyonu ise bu şekilde taklit edilememektedir.

Hesaplamalı modelleme, ligamenter yorgunluğun etkileri olmaksızın yerçekimi varus pozisyonunda tekrarlı test yapılmasına, simüle edilmiş kas yüklemesiyle veya yüklemesi olmaksızın sürekli yay boyunca ölçüm yapılabilmesine ve daha kapsamlı yaralanma ve onarım kombinasyonlarına izin vermektedir. Simülasyonlar anatomik olarak mükemmel onarımları göstermektedir. Kadavra çalışmalarında, ligament onarımı yapılan her örnekte standart ve eşit ligament gerginliği elde etmek zordur. Örneğin Fraser ve ark.11 optimum LUCL geriliminin 20 N olması gerektiğini hesaplamıştır. Bu değerden biraz daha fazla gerginliğin iç rotasyonda anlamlı bir artışa yol açmak için yeterli olduğunu bildirmişlerdir. Mükemmel bir LUCL onarımını taklit eden hesaplamalı modelleme, standardizasyon açısından ve daha da önemlisi literatürdeki genellemeler yerine kadavraya özgü değerler kullanılması nedeniyle, sonuçların doğruluğunu artırmaya yardımcı olması bakımından kadavra çalışmalarına göre daha avantajlı olabilir. Doğal ligamentlerin materyal özelliklerine sahip hesaplamalı ligamentler, ligament ve kırık onarımlarındaki bireysel cerrahi farklılıkların; kırığın kominüsyonunun; ligamentlerin değişken anatomik insersiyonunun, cerrahi eksposürün, rekonstrüksiyonda kullanılan materyallerin veya cerrahi tekniğin etkileri olmaksızın tamamen yaralanma öncesi düzeye geri getirilebilir. Ayrıca, kadavra çalışmalarında temas basınçlarının kaydedilmesinde önemli bir sorun olan mikroinstabilite5 çalışmamızda teorik olarak ortadan kaldırılmıştır. Klinik çalışmalarda koronoid fragmanının boyutu, parçalanma ve impaksiyon nedeniyle doğru biçimde oluşturulamayabilir veya ölçülemeyebilir. Çalışmamızın bir diğer güçlü yönünün, çok cisimli modelle boyut ve konfigürasyon açısından standartlaştırılmış kırıkların kullanılabilmesi olduğuna inanıyoruz.

Bu çalışmanın, veri elde etmede hesaplamalı modellemenin kullanılmasından kaynaklanan sınırlılıkları vardır. Anatomik olarak mükemmel bir onarımın nasıl temsil edileceğini modellemek için örneklerin sağlam ligamentöz yapılarından hesaplanan değerler kullanıldı. İzole LUCL ve MCL yaralanmaları ve onarımları daha önce kadavralarda ve bunların ilgili modellerinde test edilmiştir;11,12,25,35 ancak koronoid kırığı modeli kadavralarda test edilmemiş, yalnızca bu çalışmanın amacı doğrultusunda hesaplamalı olarak oluşturulmuştur. Ayrıca bireysel onarım teknikleri test edilmemiştir ve bu makalenin kapsamı dışındadır. Bir diğer sınırlılık, eklem kıkırdağı için kullanılan ayrık rijit cisimlerin ortalama kesit alanının 25 mm2 olması ve bunun da temas alanı hesaplamalarının çözünürlüğünü sınırlamasıdır. Çalışmamızda yalnızca 2 örnek bulunmaktadır; örnekler arası istatistiksel karşılaştırma şu anda yapılamamaktadır. Test edilen örneklerin sayısının artırılması, bulgularımızın tekrarlanabilir olduğuna dair bize güven verecektir. Ayrıca eklem kapsülünün, ekstansör ve/veya fleksör-pronatör kas gruplarının ve sonlu elemanlar kıkırdak modellemesinin çok cisimli yapıya dahil edilmesi, temas basıncı ve kinematik tahminlerinin iyileştirilmesini sağlayabilir.

Bu, pMCL ve LUCL ligament onarımı kombinasyonlarının kinematik ve temas alanları değerlendirilerek analiz edildiği ilk çalışmadır. Bununla birlikte, çalışmamızda elde edilen bulguların başka çok cisimli modellerle ve klinik çalışmalarla desteklenmesi gerektiği unutulmamalıdır.

Sonuç

Bu çalışmanın bulguları, derin fleksiyondan kaçınılan bir hareket yayı için küçük subtip I kırıklarda kinematiği ve dirsek temas alanını geri kazandırmak açısından yalnızca LUCL onarımının yeterli olduğunu, pMCL de onarıldığında ise hareket yayı boyunca normale yakın kinematiğe ve normale yakın ulnar temas alanına ulaşılabileceğini düşündürmektedir. Küçük subtip II kırıklarda yalnızca ligament onarımı, kinematiği veya dirsek eklem yüzeyi temas alanını güvenilir biçimde geri kazandıramayabilir. Anteromedial koronoidin daha büyük kırıklarında, fragmanların tespit edilmesi ya da kominüsyon tespite engel oluyorsa rekonstrüksiyon yapılması idealdir. Anteromedial koronoid kırıklarının tüm subtiplerinde, kırıklar anatomik olarak tespit edilemiyorsa ve pMCL ele alınmıyorsa, LUCL onarımı daha fazla iç rotasyona yol açabilir.

Açıklama

Bu çalışma kısmen UMKC Franklin D. Dickson Profesörlük Bağışı tarafından finanse edilmiştir.

Akin Cil ve bağlı olduğu araştırma vakfı Stryker’dan telif ücreti almaktadır. Diğer tüm yazarlar, birinci derece yakınları ve bağlı oldukları araştırma vakıfları, bu makalenin konusuyla ilgili herhangi bir ticari kuruluştan mali ödeme veya başka bir menfaat almamıştır.

Etik Kurul

Bu hesaplamalı kinematik çalışma, Missouri Üniversitesi-Kansas City Kurumsal Değerlendirme Kurulu tarafından 12 Mayıs 2015 tarihinde onaylanan 13-635 protokol numarası kapsamında yürütülmüştür.

Bu sayfadaki metin, makalenin Türkçe çevirisidir. Şekiller ve kaynakça için aşağıdaki PDF dosyasında özgün makaleye bakınız.

Kaynaklar ve ileri okuma

Bu sayfanın hazırlanmasında yararlanılan seçilmiş kaynaklar:

0532 136 88 88