Bilgilendirme notu: Bu içerik genel bilgilendirme amaçlıdır; muayene, tanı veya kişiye özel tedavi planının yerine geçmez. Randevu oluşturun · Son güncelleme: 3 Kasım 2026
Yazarlar: Ergin ÖN, Karademir G, Şahin K, Meriç E, Akgül T, Öztürk İ
Dergi: Journal of Orthopaedic Science, 2019 (Epub; 10.1016/j.jos.2019.06.003)
DOI: 10.1016/j.jos.2019.06.003
Özgün başlık: Functional outcomes of total knee arthroplasty in patients with Parkinson’s disease: A case control study
Arka plan: Parkinson hastalığı, kas-iskelet sisteminde koordinasyon kaybına yol açan nörodejeneratif bir durumdur. Birçok çalışma, Parkinson hastalığı olan hastalarda total diz artroplastisinin olumsuz tedavi sonuçları ve yüksek komplikasyon oranları ile ilişkili olduğunu ileri sürmektedir. Hipotezimiz, total diz artroplastisinin Parkinson hastalığı olan hastalarda etkili bir prosedür olabileceği yönündeydi.
Yöntem: 2006-2018 yılları arasında total diz artroplastisi uygulanan Parkinson hastalığı olan hastalar retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Ameliyat öncesinde Parkinson hastalığı tanısı almış olan ve en az 12 ay takip süresi bulunan hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Sekonder diz osteoartriti olan hastalar dışlanmıştır. Eşleştirilmiş bir kontrol grubu rastgele oluşturulmuştur. Sonuç ölçütleri, ameliyat öncesi ve sonrası Knee Society Skoru ve eklem hareket açıklığı değerleri ile değerlendirilmiştir. Karşılaştırma, Knee Society Skoru ve hareket açıklığı değerlerindeki artış üzerinden yapılmıştır. Çalışma grubu hastaları, hastalık şiddetini belirlemek amacıyla Columbia Sınıflama Sistemi’ne göre incelenmiştir. Evre I-II “düşük dereceli”, evre III-IV-V ise “yüksek dereceli” hastalık olarak kabul edilmiştir. “Düşük dereceli” ve “yüksek dereceli” hastalar arasında bir karşılaştırma daha yapılmıştır. Ameliyat sonrasında hastalık progresyonu gösteren hastalar da progresyon göstermeyen hastalarla karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Her iki grupta 13’er hasta bulunmaktaydı. Çalışma grubunda ortalama takip süresi 64,5 (±44,7) ay olup ameliyat öncesi ve sonrası ortalama Knee Society Skoru değerleri sırasıyla 45,4 (±16,8) ve 85,6 (±7,60); hareket açıklığı değerleri sırasıyla 93,9 (±17,0) ve 99,5 (±9,37) idi. Kontrol grubunda ortalama takip süresi 51,8 (±13,6) ay olup ameliyat öncesi ve sonrası ortalama Knee Society Skoru değerleri sırasıyla 38,8 (±11,5) ve 86,1 (±10,0); hareket açıklığı değerleri sırasıyla 100,4 (±14,6) ve 109,2 (±10,2) idi. İki grup arasında anlamlı fark gözlenmemiştir (p > 0,05). Ameliyat öncesi ortalama KSS ve ROM değerleri, yüksek dereceli hastalarda (sırasıyla 30,0 (±17,0) ve 78,8 (±11,8)) düşük dereceli hastalara (sırasıyla 52,2 (±11,9) ve 100,6 (±14,7)) kıyasla anlamlı olarak daha düşüktü (p < 0,05). Ancak KSS ve ROM değerlerindeki ortalama artış yüksek dereceli hastalarda anlamlı olarak daha fazlaydı (p < 0,05). Knee Society Skoru ve hareket açıklığındaki ortalama artış, progresyon gösteren hastalarda sırasıyla 32,4 (±10,9) ve 1,00 (±9,46), progresyon göstermeyen hastalarda ise 45,4 (±16,8) ve 8,63 (±8,00) idi (p > 0,05).
Sonuç: Total diz artroplastisi, hastalık şiddetine ve progresyonuna rağmen genel popülasyonla benzer sonuçlar sağlayarak Parkinson hastalığı olan hastalarda diz osteoartritinin başarılı bir tedavisidir.
Parkinson hastalığı (PD), Alzheimer hastalığından sonra en sık görülen ikinci ilerleyici nörodejeneratif hastalıktır.[1,2] Substantia nigra’daki dopaminerjik nöronları etkileyen ve kas-iskelet sisteminde koordinasyon kaybını izleyen rijidite, bradikinezi ve postüral instabiliteye yol açan bir hastalıktır.[2,3] Eşlik edebilen osteodejenerasyona ek olarak kas-iskelet sistemi üzerinde yük oluşturur. Osteodejenerasyonun en sık görülen şekli olan diz osteoartritinin (KOA) tedavisinde total diz artroplastisi (TKA) cerrahisi ile yüksek başarı oranı bildirilmektedir. Ancak PD’li hastalarda sonuçlar tartışmalıdır.[4-6]
PD’li hastaların bu tedavi yönteminden fayda görüp görmeyeceğini değerlendiren, düşük kanıt düzeyine sahip sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. İlk yayımlanan serilerde, sertlik, fleksiyon kontraktürleri ve postüral instabilitenin olası nedenler olduğu yüksek komplikasyon oranları bildirilmiştir.[4,5,7] Ancak son serilerde PD’li hastalarda TKA’nın tatmin edici sonuçları bildirilmiştir.[6,8,9] Bu özel hasta grubunda TKA cerrahisinin klinik sonuçları hâlâ tartışmalıdır. Buna ek olarak, hastalık şiddetinin ve progresyonunun cerrahi sonuçlar üzerindeki etkisine dair mevcut bilgide belirgin veri eksikliği vardır. Hipotezimiz, PD’li hastaların TKA cerrahisi sonrasında genel popülasyonla benzer fonksiyonel sonuçlara sahip olabileceği yönündeydi. Bu çalışmanın amacı, PD’li hastalarda çapraz bağ koruyan (CR) TKA’nın orta dönem fonksiyonel sonuçlarını PD tanısı olmayan hastalarla karşılaştırmak ve hastalık şiddetinin ve progresyonunun klinik sonuçlar üzerindeki etkisini değerlendirmektir.
Çalışmanın oluşturulmasından önce kurumsal inceleme kurulu onayı alınmıştır. Ocak 2006 ile Mart 2018 arasında kliniğimizde TKA ile tedavi edilen PD’li hastaların kayıtları retrospektif olarak incelenmiştir. Dahil etme ölçütleri, ameliyattan önce bir nörolog tarafından PD tanısı konmuş olması, primer KOA nedeniyle TKA ile tedavi edilmiş olması ve en az 12 ay takip edilmiş olmasıydı. Sekonder KOA’sı olan hastalar ve TKA cerrahisinden sonra PD tanısı alan hastalar dışlanmıştır. Dahil edilen hastalar çalışma grubunu oluşturmuş, aynı veri tabanından (3920 hasta) ve aynı zaman diliminden PD tanısı olmayan ve TKA cerrahisi uygulanmış hastalardan 1:1 eşleştirme oranıyla yaş uyumlu bir kontrol grubu bilgisayar ortamında rastgele oluşturulmuştur (Tablo 1). Tüm hastalara medial parapatellar yaklaşımla, çimentolu total CR diz protezi [Genesis II (Smith & Nephew; Memphis, Tenn)] ile patellar yüzey replasmanı yapılmadan tek taraflı TKA cerrahisi uygulanmış ve tüm ameliyatlar aynı cerrah tarafından gerçekleştirilmiştir. Drenler ameliyat sonrası 1. günde çıkarılmış ve tüm hastalara kuadriseps güçlendirme, yürüme ve hareket açıklığı egzersizlerini içeren aynı rehabilitasyon programı uygulanmıştır.
Hastaların ameliyat sonrası değerlendirmesi, ameliyat sonrası 2. hafta ile 1., 2., 4., 6., 12. aylarda ve sonrasında her yıl yapılmıştır. Sonuç ölçütleri, ameliyat öncesi muayenede ve son klinik takipte elde edilen Knee Society Skoru (KSS) ve eklem hareket açıklığı (ROM) değerleri ile değerlendirilmiştir (Tablo 2 ve 3). İki grup arasındaki karşılaştırma, ameliyat sonrasında iki grubun KSS ve ROM değerlerindeki artış üzerinden yapılmıştır. Komplikasyonlar dahil ameliyat sonrası takip verileri hastane kayıt sisteminden elde edilmiştir.
Çalışma grubu hastalarının PD durumu, PD’nin fonksiyonel kısıtlılığını derecelendiren Columbia Sınıflama Sistemi’ne göre değerlendirilmiştir (Tablo 4). Ameliyat öncesi ve sonrası evreler kaydedilmiş; hastalık şiddeti ve progresyonu bu verilere göre incelenmiştir. Ameliyat öncesi Columbia evreleri açısından, Columbia evre I-II olan hastalar “düşük dereceli”, Columbia evre III-IV-V olan hastalar ise “yüksek dereceli” hasta olarak kabul edilmiştir. Bu hastalar arasında bir karşılaştırma yapılmıştır (Tablo 5). Ameliyat sonrasında en az bir evre artış gösteren hastalar hastalık progresyonu olarak kabul edilmiş ve bu hastalar not edilmiştir. Eklem ROM ve KSS değerlerindeki ortalama artış açısından, hastalık progresyonu olan ve olmayan hastalar arasında da bir karşılaştırma yapılmıştır (Tablo 6).
Tanımlayıcı istatistiksel yöntemlerin (ortalama, standart sapma) ve nicel verilerin karşılaştırılmasında Student t testi ve eşleştirilmiş örneklem t testleri kullanılmıştır. Sonuçlar %95 güven aralığında (p = 0,05) incelenmiştir. Veri analizi ve arşivleme için MedCalc® istatistik yazılımı kullanılmıştır (Sürüm 17.9.7, MedCalc® Software bvba, Ostend, Belçika).
Tablo 1. Çalışma grubu ve kontrol grubunun demografik verileri ile ameliyat öncesi klinik değerlendirme verilerinin karşılaştırılması
| Demografik veri | Çalışma grubu | Kontrol grubu | P değeri |
|---|---|---|---|
| Ortalama yaş (yıl) | 75,6 (±8,13) | 71,4 (±9,07) | 0,23 |
| Cinsiyet | 4 E / 9 K | 6 E / 7 K | 0,42 |
| Ortalama takip (ay) | 64,5 (±44,7) | 51,8 (±13,6) | 0,34 |
| Ameliyat öncesi ortalama KSS | 45,4 (±16,8) | 38,8 (±11,5) | 0,25 |
| Ameliyat öncesi ortalama hareket açıklığı | 93,9 (±17,0) | 100,4 (±14,6) | 0,30 |
| Ameliyat öncesi ortalama fleksiyon kontraktürü | 8,85 (±7,12) | 7,31 (±4,84) | 0,53 |
KSS: Knee Society Skoru.
Tablo 2. Parkinson hastalığı olan hastaların fonksiyonel skorları, eklem hareket açıklığı değerleri ve Columbia evreleri
| Hasta numarası | Yaş (yıl) | Cinsiyet | Taraf | Ameliyat öncesi KSS | Ameliyat sonrası KSS | Ameliyat öncesi ROM (derece) | Ameliyat sonrası ROM (derece) | Ameliyat öncesi fleksiyon kontraktürü (derece) | Ameliyat öncesi Columbia evresi | Ameliyat sonrası Columbia evresi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1a | 63 | K | S | 57 | 92 | 85 | 93 | 10 | 2 | 3 |
| 2a | 78 | K | S | 67 | 96 | 125 | 110 | 15 | 2 | 3 |
| 3 | 73 | K | L | 52 | 57 | 85 | 95 | 5 | 2 | 2 |
| 4b | 77 | E | S | 17 | 77 | 70 | 87 | 20 | 3 | 3 |
| 5 | 73 | E | L | 55 | 90 | 90 | 103 | 5 | 2 | 2 |
| 6 | 64 | K | S | 23 | 85 | 95 | 93 | 0 | 2 | 2 |
| 7a,b | 81 | E | L | 24 | 74 | 95 | 100 | 10 | 3 | 4 |
| 8 | 77 | K | L | 57 | 95 | 115 | 115 | 0 | 2 | 2 |
| 9a | 80 | K | S | 52 | 77 | 90 | 97 | 15 | 1 | 3 |
| 10b | 92 | K | S | 55 | 90 | 70 | 86 | 0 | 3 | 3 |
| 11 | 85 | E | S | 55 | 90 | 110 | 110 | 10 | 2 | 2 |
| 12a | 72 | K | L | 52 | 75 | 110 | 110 | 5 | 1 | 2 |
| 13b | 68 | K | S | 24 | 85 | 80 | 95 | 20 | 3 | 3 |
KSS: Knee Society Skoru. ROM: Hareket açıklığı. a Hastalığı progresyon gösteren hastalar. b Ameliyat öncesinde yüksek dereceli Parkinson hastalığı olan hastalar (Columbia evre III, IV ve V). K: kadın, E: erkek, S: sağ, L: sol.
Çalışma grubu, ortalama yaşı 75,6 (±8,13) yıl ve ortalama takip süresi 64,5 (±44,7) ay olan 13 (4 E/9 K) hastanın 13 (8 S/5 L) dizinden oluşmaktaydı. Kontrol grubunda 13 (6 E/7 K) hastanın 13 (8 S/5 L) dizi bulunmaktaydı. Ortalama yaş 71,4 (±9,70) yıl ve ortalama takip süresi 51,8 (±13,6) aydı (Tablo 1). PD’li hastalarda ameliyat öncesi ortalama KSS 45,4 (±16,8) ve ameliyat sonrası ortalama KSS 85,6 (±7,60) idi. Ameliyat öncesi ortalama ROM 93,9 (±17,0), ameliyat sonrası ortalama ROM 99,5 (±9,37) idi. Kontrol grubunda ameliyat öncesi ve sonrası ortalama KSS sırasıyla 38,8 (±11,5) ve 86,1 (±10,0) idi. Ameliyat öncesi ortalama ROM değeri 100,4 (±14,6), ameliyat sonrası ortalama ROM değeri 109,2 (±10,2) idi (Şekil 1). TKA sonrasında ortalama KSS artışı PD’li hastalarda 40,2 (±13,5), kontrol grubunda 47,3 (±10,6) idi (p > 0,05). Eklem ROM’undaki ortalama artış PD’li hastalarda 5,69 (±9,06), kontrol grubunda 8,85 (±15,8) idi (p = 0,53) (Şekil 2). İki grup arasında ortalama KSS ve ROM artışı açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu.
Hastaların takibinde derin ven trombozu, periprostetik enfeksiyon ve yara yeri sorunları gözlenmemiştir.
Ameliyat öncesi Columbia evreleri açısından 9 düşük dereceli ve 4 yüksek dereceli hasta bulunmaktaydı. Ameliyat öncesi ortalama KSS ve ROM değerleri düşük dereceli hastalarda (sırasıyla 52,2 (±11,9) ve 100,6 (±14,7)) yüksek dereceli hastalara (sırasıyla 30,0 (±17,0) ve 78,8 (±11,8)) kıyasla anlamlı olarak daha yüksekti (p < 0,05). Ancak yüksek dereceli hastalar hem KSS hem de ROM değerlerinde anlamlı olarak daha fazla iyileşme göstermiştir (p < 0,05). Ameliyat sonrası ortalama KSS değerleri düşük dereceli hastalarda 87,4 (±7,37), yüksek dereceli hastalarda 81,5 (±7,33) idi (p > 0,05). Ameliyat sonrası ortalama ROM değerleri düşük ve yüksek dereceli hastalarda sırasıyla 102,9 (±8,59) ve 92,0 (±6,68) idi (p < 0,05) (Tablo 5).
Hastalık progresyonunun değerlendirilmesinde, Columbia sınıflamasına göre 8 hasta stabil kalırken 5 hastada takip sırasında PD ilerlemiştir. Hastalığı ilerleyen hastalarda ortalama KSS artışı 32,4 (±10,9), ortalama eklem ROM artışı 1,00 (±9,46) idi. Progresyon göstermeyen hastalarda ortalama KSS artışı 45,1 (±13,2), ortalama eklem ROM artışı 8,63 (±8,00) idi. Hastalık progresyonu olan ve olmayan hastalar arasında ortalama KSS ve eklem ROM artışı açısından anlamlı fark yoktu (p > 0,05) (Tablo 6).
Tablo 3. Kontrol grubu hastalarının fonksiyonel skorları ve eklem hareket açıklığı değerleri
| Hasta numarası | Yaş (yıl) | Cinsiyet | Taraf | Ameliyat öncesi KSS | Ameliyat sonrası KSS | Ameliyat öncesi ROM (derece) | Ameliyat sonrası ROM (derece) | Ameliyat öncesi fleksiyon kontraktürü (derece) |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 62 | E | S | 37 | 95 | 90 | 120 | 10 |
| 2 | 80 | E | S | 24 | 63 | 120 | 90 | 5 |
| 3 | 63 | E | S | 32 | 87 | 110 | 115 | 15 |
| 4 | 84 | K | L | 33 | 90 | 100 | 110 | 10 |
| 5 | 65 | K | S | 41 | 85 | 125 | 125 | 0 |
| 6 | 63 | E | L | 54 | 92 | 110 | 110 | 10 |
| 7 | 77 | K | L | 37 | 87 | 110 | 110 | 10 |
| 8 | 78 | K | S | 26 | 74 | 70 | 95 | 10 |
| 9 | 64 | K | S | 67 | 96 | 90 | 110 | 10 |
| 10 | 65 | E | L | 32 | 95 | 90 | 115 | 0 |
| 11 | 63 | K | L | 42 | 74 | 95 | 95 | 0 |
| 12 | 79 | K | S | 36 | 93 | 95 | 110 | 10 |
| 13 | 85 | E | S | 43 | 88 | 100 | 115 | 5 |
KSS: Knee Society Skoru. ROM: Hareket açıklığı. K: kadın, E: erkek, S: sağ, L: sol.
Tablo 4. Columbia sınıflaması
| Evre | Tanım |
|---|---|
| I | Fonksiyonel bozukluk olmaksızın tek taraflı tutulum |
| II | Denge bozukluğu olmaksızın iki taraflı veya orta hat tutulumu |
| III | Doğrulma refleksleri bozuk |
| IV | Ciddi derecede engelleyici hastalık |
| V | Yatağa veya tekerlekli sandalyeye bağımlı |
Tablo 5. Düşük dereceli PD ile yüksek dereceli PD olan hastaların fonksiyonel skorları ve eklem hareket açıklığı değerlerinin karşılaştırılması
| Düşük derecelia PD’li hastalar | Yüksek derecelib PD’li hastalar | p değeri | |
|---|---|---|---|
| Ortalama yaş (yıl) | 73,9 (±7,15) | 79,5 (±9,95) | 0,14 |
| Cinsiyet | 2 E / 7 K | 2 E / 2 K | |
| Ameliyat öncesi ortalama KSS değeri | 52,2 (±11,9) | 30,0 (±17,0) | 0,02 |
| Ameliyat sonrası ortalama KSS değeri | 87,4 (±7,37) | 81,5 (±7,33) | 0,21 |
| KSS’de ortalama artış | 35,2 (±11,3) | 51,5 (±12,1) | 0,04 |
| Ameliyat öncesi ortalama ROM değeri (derece) | 100,6 (±14,7) | 78,8 (±11,8) | 0,02 |
| Ameliyat sonrası ortalama ROM değeri (derece) | 102,9 (±8,59) | 92,0 (±6,68) | 0,04 |
| ROM’da ortalama artış (derece) | 2,33 (±8,38) | 13,3 (±5,56) | 0,04 |
PD: Parkinson hastalığı. KSS: Knee Society Skoru. ROM: Hareket açıklığı. a Düşük dereceli hastalık (Columbia evre I ve II). b Yüksek dereceli hastalık (Columbia evre III, IV ve V).
Tablo 6. Çalışma grubunda hastalığı ilerleyen ve stabil kalan hastaların fonksiyonel skorları ve eklem hareket açıklığı değerlerinin karşılaştırılması
| Progresyon gösteren hastalık | Progresyon göstermeyen hastalık | P değeri | |
|---|---|---|---|
| Ortalama yaş (yıl) | 74,8 (±7,46) | 76,1 (±8,98) | 0,79 |
| Cinsiyet | 1 E / 4 K | 3 E / 5 K | |
| Ortalama takip (ay) | 58,4 (±47,7) | 68,3 (±45,6) | 0,72 |
| KSS’de ortalama artış | 32,4 (±10,9) | 45,1 (±13,2) | 0,10 |
| Hareket açıklığı değerlerinde ortalama artış (derece) | 1,00 (±9,46) | 8,63 (±8,00) | 0,14 |
Şekil 1. İki grubun ameliyat öncesi ve sonrası Knee Society Skoru (KSS) ve hareket açıklığı (ROM) değerleri.
Şekil 2. İki grubun Knee Society Skoru (KSS) ve hareket açıklığı (ROM) değerlerindeki ortalama artış.
PD’de görülen rijidite, ilerleyici fleksiyon kontraktürleri ve kas dengesizliği, bu hastalarda primer KOA’nın total diz artroplastisi ile tedavisinin etkinliği konusunda şüphe uyandırmıştır.[8,9] Literatürdeki ilk çalışma, 90’larda Oni ve MacKenney tarafından yapılan 3 hastalık bir olgu serisidir.[10] İki hastada kuadriseps tendon rüptürü, 2 hastada ilerleyici fleksiyon kontraktürü ve 1 hastada hastalık durumunda progresyon görülmüştür. Komplikasyon gelişen hastalar — yazarlar bunu ileri yaşa bağlamış olsa da — altı aylık takip süresi içinde ölmüştür.
Çeşitli yazarlar tarafından PD tanılı hastalarda TKA kontrendikasyon olarak bildirilmemiş, ancak bu hasta grubunda tedavi başarısının daha düşük ve komplikasyon riskinin daha yüksek olduğu vurgulanmıştır.[5,11] Duffy ve ark., 33 diz ve 24 hastadan oluşan serilerinde 5 hastada ameliyat sonrası konfüzyon, 2 hastada patella kırığı ve 2 hastada patellar subluksasyon bildirmiştir.[11] Bu çalışmaya benzer şekilde Vince ve ark., 1 hastada ameliyat sonrası konfüzyon, 1 hastada patella kırığı ve 5 hastada fleksiyon kontraktürü bildirmiştir.[12] Rondon ve ark. da PD’li hastalarda TKA sonrası, çoğunlukla periprostetik enfeksiyona bağlı olarak, revizyon cerrahisi gereksiniminin arttığını vurgulamıştır.[13]
Literatürde komplikasyon oranlarının yüksek olduğu bildirilmesine rağmen, çalışmamıza dahil edilen hastalarda hiçbir komplikasyon görülmemiştir. PD’li hastalarda tekrarlayan düşme riskinin artması da olası yaralanmalar veya uzamış yatak istirahati süresi nedeniyle TKA tedavisinin komplikasyon oranlarını artıran bir faktör olabilir. Kalilani ve ark., PD’li hastalarda düşme riskinin, Parkinson hastalığı olmayan aynı yaş grubundaki kişilere kıyasla 2,05 kat (%95 GA 1,88-2,24) arttığını bildirmiştir.[14] Fiziksel aktivite eksikliğinin Parkinson hastalığı olan hastalarda bulguları kötüleştirdiği bildirilmiştir.[15] Çalışmamızda komplikasyon görülmemesinin erken mobilizasyona ve etkili fizik tedavi protokolüne bağlı olduğu düşünülmektedir.
Bu çalışmanın bulguları, PD’li hastalarda TKA cerrahisinin genel popülasyonla benzer sonuçlar verdiğini ortaya koymuştur. Ayrıca, yüksek dereceli hastalığı olan hastaların ameliyat öncesinde daha kötü fonksiyonel skorlara ve ROM değerlerine sahip olmasına rağmen, düşük dereceli hastalığı olan hastalara kıyasla anlamlı olarak daha fazla iyileşme göstermiştir. Yüksek dereceli hastalığı olan hastalarda ameliyat sonrası ROM değerleri daha düşük olsa da iki grup arasında ameliyat sonrası KSS değerleri açısından fark yoktu. Ek olarak, hastalık progresyonu açısından, progresyonu olan ve olmayan hastalar arasında nihai sonuçlarda fark saptanmamıştır. Ancak bu bulgular, serimizde çok ciddi hastalığı olan (Columbia evre V) hiçbir hastanın bulunmamasıyla ilişkili olabilir; bu durum, cerrahi kararı verilmeden önce hastanın uygun şekilde değerlendirilmesinin ve seçilmesinin önemini yansıtıyor olabilir.
İlk raporları izleyen diğer yayımlanmış serilerdeki başarılı tedavi sonuçları dikkat çekicidir.[6,13] Son literatürdeki en büyük serilerden biri, 35 PD’li hastanın 43 dizini TKA ile tedavi eden Wong ve ark.na aittir. Yazarlar, PD’li hastalarda TKA’nın etkinliğini fonksiyonel sonuçlar ve komplikasyonlar açısından kontrol grubuyla karşılaştırmıştır. İki grup arasında anlamlı fark bildirmemişlerdir.[6] Yazarlar daha yüksek hasta sayısı elde etmek amacıyla implant tasarımından bağımsız olarak hastaları dahil ettiklerini belirtseler de, standart bir cerrahi tekniğin uygulanmamış olması sonuçlar konusunda kafa karıştırıcı olabilir. Fleksiyon kontraktürü olan hastalarda çapraz bağ koruyan (CR) veya posterior stabilize (PS) protez tasarımının seçimi ya da çimentolama tercihlerinin standardize edilmemiş olması sonuçları etkilemiş olabilir. Yazarlar kontrol grubununkine benzer fonksiyonel sonuçlar bildirmiş olsalar da, çalışma etkilenen hastalardaki PD’nin şiddeti veya progresyonu hakkında herhangi bir bilgi sunmamıştır. Bizim çalışmamızda hem çalışma grubu hem de kontrol grubu hastalarına standart bir cerrahi prosedür, çimentolu CR TKA cerrahisi uygulanmış ve PD’li hastalar hastalık şiddeti ve progresyonu açısından incelenmiştir. Başka bir çalışmada Rondon ve ark., PD’li hastalarda 123 total eklem artroplastisinin sonuçlarını kontrol grubuyla karşılaştırmış ve PD’li hastalarda fonksiyonel skorların daha kötü olduğunu bildirmiştir. Parkinson hastalığı olan hastalarda kontrol grubundaki kadar fonksiyonel iyileşme olmasa da, yine de anlamlı bir fonksiyonel iyileşme sağlanmaktadır.[13] Daha yüksek hasta sayısına rağmen hem diz hem de kalça artroplastisi sonuçlarını değerlendirmişlerdir ve çalışmada implant tasarımı, ameliyat sırasındaki veya sonrasındaki tedavi protokolü hakkında herhangi bir bilgi yoktu.
Bu çalışmanın bulguları, primer KOA için TKA’nın PD’li hastalarda genel popülasyonla benzer fonksiyonel sonuçlarla başarılı bir tedavi yöntemi olduğunu düşündürmektedir. Uygun şekilde seçilmiş hastalarda hastalık şiddeti ve progresyonunun sonuçlar üzerinde anlamlı bir etkisi olmadığı görülmektedir.
Çalışmanın retrospektif tasarımı sınırlılıklarından biridir. Ancak bu çalışma için tartışılacak ilk sınırlılık küçük hasta sayısıdır. Yüksek komplikasyon oranları ve kötü fonksiyonel sonuçlar önerisinde bulunan geleneksel bilgi nedeniyle PD’li hastalarda TKA nadiren uygulanmaktadır. Standardize edilmiş bir hasta seçim sürecini izleyerek mevcut tüm hastaların sonuçlarını bildirmeye çalıştık. Küçük kohort büyüklüğü nedeniyle, iki grup arasındaki ortalama KSS artışı için iki yönlü bir güç analizi yaptık ve sonuç 0,31 bulundu (mu1 = 40,2, mu2 = 47,3, sigma = 12,4, alfa = 0,05, örneklem büyüklüğü = 13). Bununla birlikte, bu çalışma daha yüksek hasta sayısına sahip önceki raporlarla tutarlı sonuçlar göstermiştir.[6,13] Küçük hasta sayısının nedeni olan, ancak görüşümüze göre önceki literatür raporlarına kıyasla çalışmamızın bir güçlü yanı da olan titiz bir hasta seçim protokolü izledik. Bunun yanı sıra, hastalık şiddetinin ve progresyonunun sonuçlar üzerindeki etkisinin değerlendirilmesi yeni bir bakış açısı getirmekte ve mevcut literatüre istisnai bir katkı sağlamaktadır. Ancak bu konuda daha kanıtlayıcı verilerle yapılacak gelecek çalışmalar şarttır.
Yok.
Bu sayfadaki metin, makalenin Türkçe çevirisidir. Şekiller ve kaynakça için aşağıdaki PDF dosyasında özgün makaleye bakınız.
Bu sayfanın hazırlanmasında yararlanılan seçilmiş kaynaklar: