Bilgilendirme notu: Bu içerik genel bilgilendirme amaçlıdır; muayene, tanı veya kişiye özel tedavi planının yerine geçmez. Randevu oluşturun · Son güncelleme: 3 Kasım 2026
Yazarlar: Karademir G, Tunalı O, Özdemir YE, Diril SK, Topkarcı YB, Atalar AC
Dergi: Ulus Travma Acil Cerrahi Derg, 2026;32(4):473-479
DOI: 10.14744/tjtes.2025.08783
Özgün başlık: Arthroscopic biceps tenodesis: Inlay or onlay technique?
Amaç: Onlay (oluk) ve inlay (oluk) teknikleri kullanılarak yapılan artroskopik tenodezin uzun dönem sonuçları, tendon iyileşmesi ve greft stabilitesi açısından tartışmalıdır. Çalışmamızın amacı, artroskopik inlay ve onlay tekniklerinin ameliyat sonrası komplikasyon oranları, hasta memnuniyeti ve fonksiyonel iyileşme üzerindeki etkilerini karşılaştırarak optimal tenodez stratejisini belirlemektir.
Gereç ve Yöntem: 2015-2021 yılları arasında, superior labrum anterior-posterior (SLAP) lezyonları veya biseps tendon dejenerasyonu tedavisinde inlay veya onlay tekniği ile artroskopik biseps tenodezi uygulanan 54 hastanın tedavi sonuçları retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Hastaların demografik ve klinik verileri; yaş, cinsiyet, etkilenen taraf, takip süresi, görsel analog skala (VAS) skoru, Constant skoru, ameliyat sonrası kramplar ve komplikasyonlar kaydedilmiştir. Grup 1, inlay tenodezi yapılan 28 hastadan; Grup 2 ise onlay tenodezi yapılan 26 hastadan oluşmuştur.
Bulgular: Ameliyat sonrası dönemde her iki grupta VAS skorları belirgin şekilde iyileşmiş olup Grup 1 (0,21±0,45) ile Grup 2 (0,18±0,37) arasında anlamlı fark bulunmamıştır (p=0,789). Benzer şekilde, ameliyat sonrası Constant skorları her iki grupta yüksek bulunmuştur; Grup 1’de 92,73±8,23, Grup 2’de 95,47±5,12 idi ve bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0,145). Ortalama iyileşme süresi Grup 2’de Grup 1’e göre anlamlı şekilde daha kısaydı. Ortalama iyileşme süresi Grup 1’de 12,3±4,8 hafta, Grup 2’de 8,3±3,72 hafta idi (p=0,01). Kramplar Grup 1’de hastaların %21,42’sinde, Grup 2’de %7,69’unda bildirilmiştir; ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0,253). Grup 1’de iki hastada (%7,1) Popeye deformitesi gelişirken, Grup 2’de bir hastada (%3,8) gelişmiştir.
Sonuç: Bu çalışma, hem inlay hem de onlay artroskopik biseps tenodezi tekniklerinin biseps tendon dejenerasyonu ve superior labrum anterior-posterior lezyonlarının yönetiminde etkili cerrahi seçenekler olduğunu göstermektedir. Ancak bulgular, onlay tekniğinin daha hızlı iyileşme ve daha düşük komplikasyon riski ile ilişkili olması nedeniyle olası bir avantaj sağlayabileceğini düşündürmektedir.
Anahtar sözcükler: Artroskopik biseps tenodezi; inlay tekniği; onlay tekniği; interferans vidası; düğümsüz sütür ankor.
Biseps tendonunun uzun başı patolojileri, ön omuz ağrısının sık görülen bir kaynağıdır. Bu olgularda tendon inflamasyonu veya instabilitesi, konservatif tedaviye dirençli kronik ağrıya yol açabilir. Bu semptomlar devam ettiğinde artroskopik veya açık biseps tenodezi ya da tenotomisi, semptom kontrolü için etkili bir cerrahi seçenektir [1,2]. Özellikle genç ve aktif hastalarda tenodezin tendonun anatomik konumunu koruyabilmesi, onu avantajlı bir teknik hâline getirmektedir. Bununla birlikte, uygun cerrahi yaklaşım seçilirken hasta özellikleri, beklentileri ve komplikasyon riski dikkatle değerlendirilmelidir [3,4].
Tenodezin amacı, tendonu anatomik uzunluk-gerilim ilişkisini koruyacak ve biseps kasının normal konturunu sürdürecek şekilde sabitlemektir [5,6]. Son çalışmalar, tenodez tekniklerinde kullanılan cerrahi yaklaşımlara ve fiksasyon yöntemlerine odaklanmıştır. Suprapektoral, subpektoral, intra-artiküler ve ekstra-artiküler oluk temelli tekniklerin biyomekanik avantajları; interferans vidaları, sütür ankorları ve kortikal düğme sistemleri dahil çeşitli fiksasyon yöntemleri kullanılarak karşılaştırılmıştır [1,7,8].
Proksimal bisipital olukta artroskopik biseps tenodezi (ABT) geleneksel olarak, tendonun bir kemik soketi içine yerleştirildiği ve fiksasyonun bir interferans vidası ile sağlandığı inlay tekniği kullanılarak yapılmaktadır [9,10]. Düğme ile onlay tekniğinin kullanımı da açık subpektoral biseps tenodezinde popülerlik kazanmıştır [11,12]. Daha sonra artroskopik onlay tenodezi gibi ek artroskopik teknikler tanıtılmıştır [13,14].
Onlay (oluk) ve inlay (oluk) teknikleri kullanılarak yapılan artroskopik tenodezin uzun dönem sonuçları, tendon iyileşmesi ve greft stabilitesi açısından halen tartışmalıdır. İnlay tekniklerinin daha düşük greft migrasyonu riski taşıdığı ileri sürülmüş olsa da bu durum randomize çalışmalarda kesin olarak ortaya konmamıştır [7,8]. Bu teknik çeşitlilik, optimal cerrahi protokolü belirlemek için daha fazla kanıta duyulan ihtiyacın altını çizmektedir.
Bu çalışmanın amacı, artroskopik inlay ve onlay tekniklerinin ameliyat sonrası komplikasyon oranları, hasta memnuniyeti, fonksiyonel sonuçlar ve iyileşme süresi üzerindeki etkilerini karşılaştırarak optimal tenodez stratejisini belirlemektir.
Çalışma Acıbadem Üniversitesi Tıbbi Araştırmalar Etik Kurulu tarafından onaylanmış (2025-06/268) ve Helsinki Bildirgesi ilkelerine uygun olarak yürütülmüştür. 2015-2021 yılları arasında inlay veya onlay tekniği ile yapılan artroskopik biseps tenodezi sonuçları retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Bu işlemler, rotator manşet yırtığı olan hastalarda (parsiyel yırtıklar veya <1 cm tam kat yırtıklar) rotator manşet tamiri ile birlikte, superior labrum anterior-posterior (SLAP) lezyonları veya biseps tendon dejenerasyonunun yönetimi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Takip süresi 12 aydan kısa olan, revizyon veya daha önce omuz cerrahisi geçirmiş, tam biseps tendon rüptürü olan, izole SLAP lezyonu bulunan veya semptomatik akromiyoklaviküler artriti olan hastalar çalışma dışı bırakılmıştır. Bu kriterler uygulandıktan sonra 54 hasta dahil edilme kriterlerini karşılamış ve çalışmaya alınmıştır. Hastaların yaş, cinsiyet, etkilenen taraf, takip süresi, görsel analog skala (VAS) skoru, Constant skoru, ameliyat sonrası kramplar ve komplikasyonlar dahil demografik ve klinik değişkenleri kaydedilmiştir. İyileşme kriterleri; eklem hareket açıklığı açısından 160° öne elevasyon, 45° dış rotasyon ve L3 vertebra seviyesine iç rotasyona ulaşılması, VAS skorunun ≤1 olması ve son kontrolde Constant skorunun ≥71 (iyi veya çok iyi) olması şeklinde tanımlanmıştır. Ölçümler, cerrahi tekniğe kör olan bir fizyoterapist tarafından yapılmış ve hasta takibi sırasında eklem hareket açıklığı arşiv sistemine kaydedilmiştir. İyileşme süresi, arşiv sistemindeki kayıtlı verileri inceleyen yazarlardan biri tarafından belirlenmiştir.
Grup 1, inlay tenodezi uygulanan 28 hastadan oluşmuştur (altı kadın, 22 erkek; 13 sol omuz, 15 sağ omuz; 18 biseps dejenerasyonu, 10 SLAP lezyonu). Grup 2, onlay tenodezi uygulanan 26 hastayı içermiştir (üç kadın, 23 erkek; yedi sol omuz, 19 sağ omuz; 18 biseps dejenerasyonu, sekiz SLAP lezyonu). Grup 1’de sekiz hastada eşlik eden subskapularis parsiyel yırtığı, 10 hastada supraspinatus küçük (<1 cm) tam kat yırtığı ve 10 hastada SLAP tip II lezyonu vardı. Grup 2’de ise altı hastada eşlik eden subskapularis parsiyel kalınlıkta yırtığı, 12 hastada supraspinatus küçük (<1 cm) tam kat yırtığı ve sekiz hastada SLAP tip II lezyonu bulunmaktaydı. Tüm parsiyel ve tam kat yırtıklar tamir edilmiştir. Buna karşılık, SLAP lezyonu olan hastalara yalnızca inlay veya onlay tenodez işlemlerinden biri uygulanmıştır. Hastaların başlangıç özellikleri Tablo 1’de özetlenmiştir.
Tablo 1. Hastaların başlangıç özellikleri
| İnlay (n=28) | Onlay (n=26) | p değeri | |
|---|---|---|---|
| Yaş, yıl | 48,8 (35-67) | 48,52 (14-81) | p>0,05 |
| Cinsiyet | |||
| Erkek | 22 | 23 | |
| Kadın | 6 | 3 | |
| Taraf | |||
| Sol | 13 | 7 | |
| Sağ | 15 | 19 | |
| Patoloji | |||
| Biseps tendinopatisi | 18 | 18 | |
| SLAP | 10 | 8 | |
| Takip, ay | 58,2 | 60,1 | p>0,05 |
Tüm cerrahi işlemler, hasta plaj sandalyesi pozisyonunda ve genel anestezi altında kıdemli bir cerrah (A.C.A.) tarafından artroskopik olarak gerçekleştirilmiştir. Subakromiyal eksplorasyon ve rotator manşet tamirinden önce standart posterior portal aracılığıyla tanısal glenohumeral eksplorasyon yapılmıştır. Biseps dejenerasyonu veya superior labrum anterior-posterior lezyonu olan hastalarda tenodez için hazırlık yapılmıştır. Daha sonra tanımlanabilmesi için, sütür geçirici kullanılarak anterosüperolateral portal aracılığıyla biseps tendonunun uzun başına (LHBT) No. 2 polipropilen işaretleme sütürü yerleştirilmiştir. Ardından biseps tendonu artroskopik makas kullanılarak orijininden serbestleştirilmiş ve portal aracılığıyla dışarı alınmıştır. Glenohumeral eklem işlemi tamamlandıktan sonra artroskop, aynı posterior portal üzerinden subakromiyal boşluğa ilerletilmiştir. Kol dış rotasyonda iken işaretlenmiş biseps tendonu belirlenmiş ve bisipital olukta mobilize edilmiştir. Transvers humeral ligamanın superior kısmı radyofrekans ile serbestleştirilmiştir. Bisipital olukun kemik yüzeyi hazırlanmış ve biseps tenodezi onlay veya inlay tekniklerinden biri kullanılarak gerçekleştirilmiştir. İşaretleme sütürü çıkarıldıktan sonra biseps tendonuna No. 2 sütür (FiberWire; Arthrex, Inc.) ile Krackow tekniği kullanılarak yaklaşık 30 mm boyunca whipstitch uygulanmıştır. Tendon boyutuna bağlı olarak 7 veya 8 mm’lik bir interferans vidası (BioComposite Tenodesis Screw; Arthrex, Inc.) seçilmiştir. Daha sonra ankor bölgesinde, seçilen vidadan 0,5 mm daha büyük bir rayba ile 25 mm derinliğe kadar bir sokette hazırlanmıştır. Tendon ardından sokete oturtulmuş ve interferans vidası ile sabitlenmiştir (Şekil 1).
Onlay tekniğinde, tendon dışarı alındıktan sonra işaretleme sütürüyle birlikte proksimal 25 mm rezeke edilmiştir. Kalan tendona No. 2 sütür (FiberWire; Arthrex, Inc.) ile Krackow tekniği kullanılarak yaklaşık 30 mm boyunca whipstitch uygulanmıştır. Geçirilen sütürler, hazırlanan ankor bölgesine yerleştirilen 4,5 mm’lik bir ankora (PushLock; Arthrex, Inc.) yüklenmiş ve tendon ile ankor yatağı arasında hiçbir boşluk kalmadığından emin olunmuştur (Şekil 2).
Tenodez tamamlandıktan sonra enflame bursa debride edilmiş ve endike olduğunda akromiyoplasti yapılmıştır. Ardından rotator manşet yırtıkları kendi özelliklerine göre tamir edilmiştir. Tüm ankorlar yerleştirildikten sonra, tamirin uygunluğunu sağlamak için hem subakromiyal boşluğun hem de glenohumeral eklemin son kontrolü yapılmıştır. Tedavi sonuçlarının değerlendirilmesinde, manyetik rezonans görüntülemede (MRG) tendonun intertüberküler olukta görüntülenememesi başarısızlık olarak tanımlanmıştır.
Şekil 1. İnlay tekniğinin çizimi.
Şekil 2. Onlay tekniğinin çizimi.
Artroskopik rotator manşet tamiri için standart bir ameliyat sonrası rehabilitasyon protokolü uygulanmıştır. Abduksiyon breys ile immobilizasyon, masif olmayan yırtıklarda (<3 cm) dört hafta, masif yırtıklarda (>3 cm) altı hafta sürdürülmüştür. Aktif el, bilek ve dirsek hareketlerine ameliyattan hemen sonra başlanmıştır. Breys çıkarıldıktan sonra aktif-yardımlı omuz eklem hareket açıklığı egzersizleri başlatılmıştır. Aktif-yardımlı egzersizler iyi tolere edildikten sonra hastalar aktif eklem hareket açıklığı (AROM) egzersizlerine geçmiştir. İyileşme süresi, omuz ve dirsekte tam, ağrısız aktif eklem hareket açıklığına ulaşmak için gereken süre olarak tanımlanmıştır. Güçlendirme egzersizlerine ameliyat sonrası 16-18. haftalarda başlanmış, spora özgü antrenmana dönüş ise altı aydan sonra bireysel olarak belirlenmiştir.
İstatistiksel analizler macOS için IBM SPSS Statistics, sürüm 26.0.0.0 (IBM Corp., Armonk, NY, ABD) kullanılarak yapılmıştır. Gruplar arasında ameliyat öncesi ve sonrası VAS ve Constant skorlarının yanı sıra ortalama iyileşme süresindeki farkları karşılaştırmak için bağımsız örneklem t-testleri kullanılmıştır. Ameliyat sonrası kramp insidansı ve Popeye deformitesi varlığı dahil kategorik değişkenleri analiz etmek için Fisher kesin testi kullanılmıştır. p değerinin <0,05 olması istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir.
Takip süresi 12 ayı aşan toplam 54 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Bunlardan 28’ine (%52) inlay tekniği ile (Grup 1), 26’sına (%48) onlay tekniği ile (Grup 2) tenodez uygulanmıştır.
Gruplar arasında ortalama hasta yaşı veya ortalama takip süresi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. Ortalama yaş Grup 1’de 48,8 yıl (aralık: 35-67), Grup 2’de 48,5 yıl (aralık: 14-81) idi (p>0,05). Benzer şekilde ortalama takip süresi Grup 1’de 58,2 ay (aralık: 12-82), Grup 2’de 60,1 ay (aralık: 12-73) idi (p>0,05).
Ameliyat öncesi VAS skorları Grup 1 (6,09±1,92) ile Grup 2 (5,60±1,14) arasında benzerdi ve istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p=0,256). Ancak ameliyat öncesi Constant skoru Grup 1’de (59,56±18,19) Grup 2’ye (69,75±6,75) kıyasla anlamlı olarak daha düşüktü (p=0,009). Ameliyat sonrasında VAS skorları her iki grupta belirgin şekilde iyileşmiş olup Grup 1 (0,21±0,45) ile Grup 2 (0,18±0,37) arasında anlamlı fark göstermemiştir (p=0,789). Benzer şekilde ameliyat sonrası Constant skorları her iki grupta yüksekti; Grup 1’de 92,73±8,23, Grup 2’de 95,47±5,12 idi ve bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0,145).
Ortalama iyileşme süresi Grup 2’de Grup 1’e göre anlamlı derecede kısaydı. Ortalama iyileşme süresi Grup 1’de 12,3±4,8 hafta, Grup 2’de 8,3±3,72 hafta idi (p=0,01).
Kramp Grup 1’deki hastaların %21,42’sinde, Grup 2’dekilerin %7,69’unda bildirilmiştir; ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0,253). Grup 1’de iki hastada (%7,1) Popeye deformitesi gelişirken, Grup 2’de bir hastada (%3,8) gelişmiştir. Tüm hastalar konservatif olarak tedavi edilmiş ve gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark gözlenmemiştir (p=1,000). Ameliyat sonrası sonuçlar ve komplikasyonlar Tablo 2’de özetlenmiştir.
Grup 1’de bir hasta vida çıkması nedeniyle cerrahi girişim gerektirmiş, aynı gruptan bir başka hastaya tekrarlayan hematom nedeniyle dört kez aspirasyon yapılmıştır.
Tablo 2. Ameliyat sonrası sonuçlar ve komplikasyonlar
| İnlay (n=28) | Onlay (n=26) | p değeri | |
|---|---|---|---|
| VAS skoru | |||
| Ameliyat öncesi | 6,09±1,92 | 5,6±1,14 | 0,256 |
| Ameliyat sonrası | 0,21±0,45 | 0,18±0,37 | 0,789 |
| Constant skoru | |||
| Ameliyat öncesi | 59,56±18,19 | 69,75±6,75 | 0,009 |
| Ameliyat sonrası | 92,73±8,23 | 95,47±5,12 | 0,145 |
| Ameliyat sonrası komplikasyonlar | |||
| Kramp (%) | 21,4 | 7,7 | 0,253 |
| Popeye deformitesi (%) | 7,1 | 3,8 | 1,000 |
| Ortalama iyileşme süresi (hafta) | 12,3±4,8 | 8,3±3,7 | 0,001 |
Biseps tendonu uzun başı tenodezi için çeşitli teknikler mevcuttur. Bir tenodez tekniği seçiminde temel faktörler fiksasyon bölgesi (subpektoral veya suprapektoral; subakromiyal boşlukta bisipital oluk içinde veya intra-artiküler bölgede) ve fiksasyon yöntemidir (onlay veya inlay). Fiksasyon bölgesi seçimi aynı zamanda artroskopik, açık veya hibrit bir işlem olabilen cerrahi yaklaşımı da belirler. Fiksasyon tekniği veya bölgesi açısından herhangi bir yöntemin evrensel olarak üstün olduğu gösterilmemiş olsa da, her hasta için en uygun yaklaşım aktivite düzeyi, cerrahın deneyimi ve eşlik eden omuz patolojilerinin varlığı gibi faktörlere göre belirlenmelidir [15,16]. Her tenodez tekniğinin kendine özgü avantaj ve sınırlılıkları vardır. Örneğin subpektoral yaklaşım daha fazla hastalıklı dokunun çıkarılmasına olanak tanır ve kalıcı ağrı riskini azaltabilir, ancak humerus kırığı riskini hafifçe artırır [17-19]. Artroskopik yaklaşımlar daha az invazivdir ve eklemin kapsamlı değerlendirilmesine olanak tanır; ancak fiksasyon genellikle biyomekanik olarak daha zayıftır [20]. Seçilen yöntemden bağımsız olarak, uygun gerilim ayarı ve sağlam fiksasyon uzun dönem başarı için esastır.
Çalışmamızda kullanılan artroskopik suprapektoral (oluk içi) tenodez tekniği, intra-artiküler patolojilerin eş zamanlı tedavisine olanak tanıması ve genellikle düşük komplikasyon oranlarıyla etkili ağrı azalması sağlayarak açık subpektoral tenodeze benzer sonuçlar göstermesi nedeniyle giderek daha fazla tercih edilmektedir [16,21]. Erken fonksiyonel iyileşme ve hasta tarafından bildirilen sonuçlar da artroskopik yaklaşımla daha üstün olabilir [21].
Literatürde tartışılan bir başka konu, optimal fiksasyon yöntemidir. İnlay veya onlay tenodezin üstünlüğü konusunda fikir birliği yoktur [22]. İnlay tenodez tekniği, erken ameliyat sonrası dönemde tendonu kemik içine yerleştirerek güçlü biyomekanik fiksasyon sağlar [23]. Nitekim onlay tenodez işlemlerinde üçüncü haftanın sonunda inlay teknikle elde edilenlere benzer yük-kopma değerlerine ulaşılabildiği bildirilmiştir [24]. Bununla birlikte, onlay tenodez tekniklerinin yaygın klinik kullanımı ve başarılı sonuçların bildirilmesi nispeten yeni bir gelişmedir [22,25]. Öte yandan inlay tenodez; artmış cerrahi karmaşıklık, daha uzun ameliyat süreleri, daha yüksek humerus kırığı riski ve fiksasyon veya gerilim yetersiz ya da aşırı olduğunda Popeye deformitesi gibi potansiyel komplikasyonlarla ilişkilidir [23]. Buna karşılık onlay tekniği, özellikle artroskopik işlemlerde bu sınırlılıkların bazılarını gidermek için geliştirilmiştir. Tendonu düğümsüz ankor sistemleri veya tümü sütür olan ankor sistemleri kullanarak kemik yüzeyine sabitleyen bu yöntem daha az invazivdir, teknik olarak daha basittir ve daha hızlı rehabilitasyonu mümkün kılabilir [26]. Onlay fiksasyonun biyomekanik gücü inlay tekniklerinden biraz daha düşük olabilse de, sütür yöntemlerindeki ilerlemeler tendon kayması riskini en aza indirmiş ve onu olumlu hasta sonuçlarıyla güvenilir bir alternatif hâline getirmiştir [26].
Bu çalışmanın amacı, inlay ve onlay teknikleri kullanılarak yapılan artroskopik suprapektoral biseps tenodezinin ameliyat sonrası komplikasyonlar, hasta memnuniyeti ve fonksiyonel iyileşme üzerindeki etkilerini karşılaştırarak en uygun tenodez fiksasyon tekniğini belirlemekti.
Literatürde hem inlay hem de onlay artroskopik biseps tenodezi tekniklerinin anlamlı klinik iyileşme sağladığı gösterilmiştir [6,25,27,28]. Yukarıda belirtildiği gibi komplikasyonlar nadirdir ve kalıcı ağrı, fiksasyon başarısızlığı, Popeye deformitesi veya süregelen kas hassasiyeti içerebilir. Bu bulgularla uyumlu olarak çalışmamızda da her iki grupta ameliyat sonrası sonuç skorlarında iyileşme gösterilmiştir. Ancak kramp ve Popeye deformitesi insidansı inlay grubunda oransal olarak daha yüksek olmakla birlikte fark istatistiksel anlamlılığa ulaşmamıştır (sırasıyla p=0,253 ve p=1,000). Çalışmamızda gözlenen fark Popeye deformitesi açısından istatistiksel olarak anlamlı olmasa da Jackson ve ark. [22], onlay tenodezde inlay tenodeze göre anlamlı derecede daha az Popeye deformitesi geliştiğini bildirmiştir [onlay grubunda %7,80’e karşı inlay grubunda %11,28 (p=0,07)]. Benzer şekilde bir başka çalışmada Popeye deformitesi oranı onlay grubunda %9,4, inlay grubunda %27 olarak bildirilmiştir [6]. Popeye deformitesinin, fiksasyon sırasında interferans vidası ile tendon arasındaki mekanik etkileşimle ilişkili olabileceğini düşünüyoruz. Özellikle vida kemik soketine ilerletilirken dişleri tendonu kesebilir veya bütünlüğünü bozabilir; bu da zamanla tendon kayması veya başarısızlık riskini artırabilir [6,18].
Revizyon oranları açısından değerlendirildiğinde, onlay tekniğinin inlay tekniğine kıyasla daha düşük revizyon oranıyla sonuçlandığı bildirilmiştir [29]. Cook ve ark.nın [29] bulgularıyla uyumlu olarak çalışmamızda onlay grubunda revizyon cerrahisi gerekmemiştir. Ancak inlay grubunda bir hastada vida çıkması nedeniyle revizyon cerrahisi gerekmiştir.
Literatürde onlay ve inlay teknikleri arasındaki karşılaştırmalar açıkça tanımlanmış bir iyileşme süresi kullanılarak yapılmamıştır. Çalışmamızda iyileşme süresi, hastanın omuz ve dirsekte tam, ağrısız aktif eklem hareket açıklığına ulaştığı nokta olarak tanımlanmıştır. Bu tanım kullanıldığında onlay tekniği, inlay tekniğine kıyasla anlamlı derecede daha hızlı iyileşme ile ilişkili bulunmuştur (p=0,001). Bu bulgu, inlay tekniğinin daha yavaş bir iyileşme profili ile ilişkili olduğunu bildiren Park ve ark. [28] tarafından desteklenmektedir. Daha önce belirtildiği gibi mevcut literatür, iyileşme zaman çizelgelerini doğrudan karşılaştırmaktan ziyade genellikle komplikasyon oranları ve fonksiyonel skorlar gibi ikincil sonuçları vurgulamıştır [6,30-32]. Birçok çalışma onlay yaklaşımının bazı teknik avantajlarını vurgulamış olsa da, iyileşme hızı açısından üstünlüğüne ilişkin net bir fikir birliği sınırlıdır. Bildiğimiz kadarıyla bu çalışma, hem inlay hem de onlay tenodez tekniklerinin olumlu sonuçlar verdiğini, ancak onlay tenodezin daha hızlı iyileşme sağladığını gösteren ilk çalışmadır.
Çalışmamızın temel sınırlılığı, seçilim yanlılığına yol açabilecek ve karıştırıcı değişkenleri kontrol etme olanağını sınırlayan retrospektif tasarımıdır. Ayrıca bu çalışmaya dahil edilen hastalarda izole biseps patolojisi değil, eşlik eden rotator manşet yırtıkları bulunmaktaydı. Bununla birlikte, ön omuzda kramp ve Popeye deformitesi gibi komplikasyonlar biseps tenodezine özgü komplikasyonlar olarak kabul edilebilir. Grupların eşlik eden patolojiler açısından heterojenliği de çalışmanın bir sınırlılığı olarak değerlendirilebilir. Ancak her iki grup da benzer sayıda eşlik eden patolojisi olan hastalardan oluşmuştur ve bu çalışma iyileşme süresini sonuç ölçütü olarak değerlendiren ilk çalışma olduğundan klinik uygulama için yararlı bilgiler sağlayabilir. Son olarak, çalışmaya hem dejeneratif biseps patolojisi hem de SLAP lezyonu olan olgular dahil edilmiştir. Bu iki durum iyileşme potansiyeli ve ameliyat sonrası sonuçlar bakımından farklılık gösterebileceğinden, bu faktör çalışma sonuçlarını etkilemiş olabilir. Ancak her iki grupta da benzer sayıda SLAP lezyonlu hasta bulunması bu sınırlılığı hafifletmektedir. Bu bulguları doğrulamak ve inlay ile onlay biseps tenodezi tekniklerinin karşılaştırmalı etkinliğini daha doğru değerlendirmek için ileri, prospektif, randomize kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır.
Bu çalışma, hem inlay hem de onlay artroskopik biseps tenodezinin biseps tendon dejenerasyonu ve superior labrum anterior-posterior lezyonlarının tedavisinde etkili cerrahi yaklaşımlar olduğunu göstermektedir. Ancak bulgular, onlay tekniğinin daha hızlı iyileşme ve daha düşük komplikasyon riski ile ilişkili olması nedeniyle olası bir avantaj sağladığını göstermektedir.
Etik Kurul Onayı: Bu çalışma Acıbadem Üniversitesi Tıbbi Araştırmalar Etik Kurulu tarafından onaylanmıştır (Tarih: 17.04.2025, Karar No: 2025-06/268).
Hakem değerlendirmesi: Dış hakem değerlendirmesinden geçmiştir.
Çıkar Çatışması: Beyan edilmemiştir.
Finansman: Yazar(lar), bu çalışmanın herhangi bir mali destek almadığını beyan etmiştir.
Bu sayfadaki metin, makalenin Türkçe çevirisidir. Şekiller ve kaynakça için aşağıdaki PDF dosyasında özgün makaleye bakınız.
Bu sayfanın hazırlanmasında yararlanılan seçilmiş kaynaklar: